پراکسی سیستم یا حالت TUN؛ کدام را روشن کنیم؟

پرتکرارترین سؤال کاربران تازه‌کار. خلاصه: برای وب‌گردی روزمره پراکسی سیستم کافی است؛ TUN را وقتی لازم دارید که بازی‌ها، ترمینال یا برنامه‌های UWP هم باید از پراکسی رد شوند. حالا چرا:

پراکسی سیستم: یک درخواست مؤدبانه

روشن کردن پراکسی سیستم فقط یک خط در تنظیمات شبکه سیستم‌عامل می‌نویسد: «پراکسی HTTP/SOCKS روی 127.0.0.1:7897». نرم‌افزارهای قانون‌مدار — مرورگرها، برنامه‌های الکترونی — اطاعت می‌کنند. اما خیلی از برنامه‌ها اصلاً این تنظیم را نمی‌خوانند: تقریباً همه بازی‌ها، بسیاری از ابزارهای خط فرمان (curl متغیر محیطی می‌خواهد، git تنظیم خودش را) و نرم‌افزارهای قدیمی. ترافیک آنها همچنان مستقیم می‌رود.

در عوض مزیت‌ها جدی‌اند: هیچ سرباری ندارد، آنی خاموش و روشن می‌شود و دسترسی ادمین نمی‌خواهد.

حالت TUN: کل جاده مال ماست

حالت TUN یک کارت شبکه مجازی می‌سازد و مسیر پیش‌فرض سیستم را به آن می‌دهد. هر برنامه‌ای که به شبکه دست بزند — بخواهد یا نه — بسته‌هایش از هسته Mihomo و قوانینش می‌گذرد. برنامه نمی‌تواند «انصراف» بدهد چون اصلاً نمی‌فهمد پراکسی‌ای وجود دارد.

هزینه‌اش: نصب یک‌باره حالت سرویس (ساخت کارت شبکه دسترسی ادمین می‌خواهد — آموزش سرویس)، کمی CPU بیشتر و تداخل مسیریابی گاه‌به‌گاه با ماشین‌های مجازی یا VPNهای دیگر.

جدول انتخاب

سناریو	انتخاب
مرورگر، استریم، کار روزمره	پراکسی سیستم
استیم / بازی	TUN (آموزش بازی)
git / npm / docker در ترمینال	TUN یا متغیر محیطی برای هر ابزار
برنامه‌های Microsoft Store (UWP)	TUN یا معافیت loopback
لپ‌تاپ و کمترین مصرف	پراکسی سیستم